Sommige mensen hebben het een beetje moeite met het leven. Gaat het wat minder met ze, dan zie je aan ze dat ze niet anders verwacht hadden. Is er eigenlijk niets te klagen, dan verzuchten ze dat er niets te klagen valt. Daar kunnen ze niet zo veel aan doen, net zoals ik het niet kan helpen dat ik een beetje een blije eikel ben.

Zo was ik van het weekend ook in de winterchaos gestrand. Ik wil naar huis, dacht ik bij mezelf. Mijn volgende gedachte was: wat fijn dat ik een prettig thuis heb waar ik naar kan verlangen. Een cynischer persoon had mij om deze gedachte zeer terecht een klap kunnen geven.

Maar de zonnige kant van het leven inzien zit er bij mij ingebakken. Ik heb een groep vrienden die ik nog van de middelbare school ken. We zijn uitgewaaierd door het land, maar hebben nog steeds contact en zien elkaar regelmatig. Een paar jaar geleden begonnen we een nieuwe traditie: een weekendje weg. Binnenkort is het weer zover: een opgeknapte boerderij in de Achterhoek zal het drie dagen zwaar te verduren krijgen. Veel goedkoop bier, slechte grappen en een hele sloot vol oude koeien, net als de vorige twee keer. Dacht ik.

Maar mijn vrienden hadden het in de mailconversatie steeds over drie vorige weekendjes. Een daarvan was in Laren, Gelderland. Ik wist zeker dat ik daar nog nooit geweest was. ‘Dat was het weekend met het blowen, het Weervolvenspel en de discobus,’ mailde Aart. Maar hij haalde herinneringen uit andere jaren door elkaar, meende ik.

Tot iemand een foto stuurde. Het leek of er een gordijn in mijn geheugen open ging. Natuurlijk was ik wel in Laren geweest. Daar was een tafeltennistafel in de garage en zaten we het hele weekend in de keuken. Maar het was niet zo leuk. Althans, met mijn vrienden was het net zo gezellig als altijd, maar ik was net een paar dagen eerder nogal pijnlijk gedumpt door een jongen die ik behoorlijk zag zitten. Jeroen zat eigenlijk middenin een depressie en Bas ging door een nare relatiebreuk. Het was dus niet echt een weekend om te onthouden. En dat had ik dus niet gedaan.

Eerst maakte ik me een klein beetje zorgen over mijn alcohol- en drugsinname van dat jaar. Maar er ging al gauw weer een klein golfje van geluk door me heen, toen ik besefte dat mijn leven zo leuk is, omdat dat van binnenuit komt.

Je Moeder leest ook

• Tante Suus: Nog nooit
• Tante Suus: Geen broek
• Tante Suus – Kind
• De groeten uit… Oostende
• Tante Suus: girl crush

• « Goede zondagmorgen! #36   |   Je Moeder vraagt raak: Ives One »