Tante Suus: niets aan
Een beetje licht in mijn hoofd fietste ik naar huis. Wat een leuke avond was dat. Er was wodka, er was goed gezelschap, er was leuke muziek, er werd gedanst en de zaal stond vol met knappe mannen, waarvan er één niet weg wilde gaan zonder mijn telefoonnummer. Buiten was het ook net weer licht, maar er was nog niemand op straat. Ik zetten mijn fiets vast aan het hekje en zocht naar mijn sleutel. Ik keek op, recht in het gezicht van een blote man.
Hij zat op het bankje voor mijn huis, gewoon te chillen. ‘Hoi,’ zei hij. Hij had niets aan. Geen broek en geen jas, geen onderbroek, geen schoenen en ook geen sokken. Hij had geen tas bij zich en geen portemonnee. ‘Hoi,’ stamelde ik terug. De blote man bleef rustig zitten en glimlachte een beetje. Hij was kaal. Niet alleen zijn hoofd, overal had hij zich zorgvuldig geschoren. Hij zag eruit alsof hij veel aandacht aan zijn lichaam besteedde. Hij was gespierd en egaal gebruind. Op zijn borst had hij een tatoeage. Als je in je blootje op een bankje gaat zitten, kun je er maar beter goed uitzien, moet hij gedacht hebben. ‘Ben je lekker uit geweest?,’ vroeg hij vriendelijk. Toch niet helemaal op mijn gemak liep ik met een boogje om hem heen naar de voordeur. ‘Ja, maar nu ga ik toch maar naar binnen,’ zei ik. ‘Hoezo, vind je dit raar of zo?,’ vroeg hij en wees daarbij achteloos naar zijn piemel, die zich nieuwsgierig naar me oprichtte. ‘Een beetje wel,’ piepte ik, terwijl ik zo snel mogelijk de deur opendeed en erachter verdween.
Pas toen ik boven kwam, realiseerde ik wat een absurde situatie dat eigenlijk was. Snel liep ik het balkon op en keek naar beneden. Op het bankje zat niemand; de blote man was nergens meer te zien. Hij had toch niets bij zich, dacht ik, hoe komt hij zijn huis nou weer in?
