Tante Suus: Sonar, deel 1
Je Moeders razende festivalcorrespondent vloog vorig jaar naar Servië voor Exit en heeft dit jaar weer een topfestival in Europa gekeurd. Ik was afgelopen weekend in Barcelona voor het Sonar festival. Met een line up met vijf glimmende sterren en als locatie mijn favoriete stad van Europa, kon het bijna niet misgaan. En dat deed het ook niet.
Sonar bestaat uit drie dagen en twee nachten. Het is geen festival zoals je misschien gewend bent, met tenten op een speciaal ingericht terrein en een camping. Sonar betekent vooral dat Barcelona een weekend lang dancehoofdstad van Europa is. Een slaapplek moet je zelf regelen en mijn maatje Jason heeft een eenvoudig appartementje geboekt. Daar ontmoet ik op donderdagavond zijn vrienden, een multicultureel gezelschap met Londen als uitvalsbasis. Samen lijken we wel de Verenigde Naties, hetzij wat minder diplomatiek.
Naast het festival zijn er nog allerlei interessante randactiviteiten. Niemand heeft zin in een kalm eerste avondje, dus lopen we naar de nabijgelegen club Razzmatazz. Op Facebook hadden we namelijk gezien dat het daar vanavond wel eens heel leuk kon worden. In tegenstelling tot veel van de omhooggevallen tenten aan de boulevard ligt Razzmatazz in een wijk die ’s avonds vooral uit ongeveegde straatjes en dichte rolluiken bestaat. Dat geeft het een lekker underground sfeertje. De line-up van die avond is dat bepaald niet: Tiga en Boys Noize staan op het program. Voor de democratische entreeprijs van vijftien euro, dat dan weer wel.
Maar eerst maken we kennis met de live-set (met enthousiaste zang) van Matias Aguayo en de vrolijke electro van de Fransman Brodinski. De zaal is al flink op stoom als Tiga van start gaat en hij heeft geen moeite om de stemming er lekker in te houden. Als ik op zoek ga naar de ruimte waar Boys Noize zijn kunsten vertoont, raak ik in een geanimeerd gesprek met een uitsmijter over Cruijff (‘El Dios’) en Van Gaal. Maar uiteindelijk lukt het om ook daar een stukje van mee te pakken.
En dan moet het festival dus nog beginnen.
Sonar by Day vindt plaats midden in het oude centrum van Barcelona, in en rond het museum voor moderne kunst CCCB/MACBA. Nadat de vriendelijke dames en heren van de persbalie mij van een interessante badge en een goedgevulde goodiebag hebben voorzien, hang ik daar een tijdje rond. Het dagprogramma is vooral bedoeld als showcase voor aanstormend talent. Vandaar dat Julia, programmeur van een Londens poppodium, met veel interesse kijkt. De afgezaagde italo van Shake Aletti uit Sheffield geloven we wel, dus we gebruiken hun optreden om met een biertje het publiek uit te checken. De Londeners omschrijven dit als ‘de voltallige populatie van Shoreditch’; mooie, arty mensen met al dan niet ironisch bedoelde hippe outfits en Ray Bans. Over King Midas Sound, dat optreedt in een van de kelders van het museum, is Julia beter te spreken, maar ik vind hun gruizige geluid niet zo passen bij het stralende zonnetje, en bovendien is het tijd om ons klaar te maken voor de avond.
Onze groep wordt aangevuld met nog meer vriendjes uit Londen en New York. Gelukkig kan niemand zich druk maken over de waardeloze voetbalwedstrijd die Engeland tegen Algerije laat zien. Daarna springen we snel in een taxi om naar de locatie van Sonar by Night te rijden. Dat is aan de rand van de stad in een gigantisch beursgebouw. Bij het betreden van de zaal voel ik me behoorlijk overweldigd: hier past makkelijk een Boeing 747 of twee in. De warme klanken van Air kunnen het vers binnengestroomde publiek nog niet helemaal overtuigen. Na een paar uurtjes begin ik me wat meer thuis te voelen. Ik loop een paar rondjes om alle drie de ruimtes op me te laten inwerken. Het beste vind ik Sonar lab, het kleinste buitenpodium, omdat dat de intiemste sfeer heeft. Daar check ik de nieuwste sensatie uit Londen, een dubstepper met de geweldige naam Joy Orbison. Maar toch haast ik me naar Sonar Club, want mijn lievelings, LCD Soundsystem, begint. Frontman James Murphy heeft gezegd dat dit zijn laatste album met bijbehorende tournee is. Daar ben ik nu al verdrietig over, maar gelukkig speelt hij een set waar de tienduizenden bezoekers allemaal blij van worden. Van ‘Drunk Girls’ van zijn laatste album ‘This is happening’ tot ‘All my friends’ en de klassieker ‘Losing my edge’. Gelukkig komt LCD ook op Lowlands en hoef ik dus nog geen definitief afscheid te nemen.
Sonar heeft behalve de beste dance-acts van het moment ook wat oude bekenden geprogrammeerd: om drie uur in de ochtend staan de hiphopdinosaurussen van Sugarhill Gang gewoon ‘Rappers Delight’ te doen op buitenpodium Sonar Pub. Het tweede echte hoogtepunt van de eerste nacht komt echter van de Belgische vrienden van 2 Many DJ’s. De broertjes DeWaele breken de tent professioneel af met hun wilde mixen en humoristische vj-werk. De Spaanse Alexandra heeft het niet meer als ze originele bacalao, de eerste vorm van techno die het Spaanse nachtleven overspoelde, in hun set meenemen. Als de confetti neerdaalt bij afsluiter ‘Love will tear us apart’ is er eigenlijk weinig meer nodig. Maar Spaanse nachten zijn lang en we gaan gewoon nog even door. Eerst maak ik een rondje in de botsauto’s. De verrassing van de avond komt van een Spaanse dame die bij de opgaande zon het buitenpodium Sonar Lab nog een laatste stoot positieve energie mee geeft: Cora Novoa.
Het is al ruim zaterdagochtend als we in de stadbus terug naar het centrum tuffen, tussen de nette Spanjaarden die naar hun werk gaan. Sonar is op de helft.
