Tante Suus: Chippen
Ik maak deel uit een groep vooruitstrevende mensen. Sinds een paar weken hoor ik bij de strippenkaartlozen. De poortjesbliepers, de in- en uitcheckers. Voor al mijn ritjes in openbare vervoermiddelen maak ik namelijk gebruik van de OV-chipkaart.
Sinds ik er een keer niet omheen kon in de Rotterdamse metro en mensen soepel de Amsterdamse tram in en uit zag bliepen, besloot ik de ov-chipkaart ook in mijn leven toe te laten. Ik had hem tenslotte al gewoon in mijn portemonnee. En sinds je ook in de trein met de kaart mag reizen, behoren papieren kaartjes voor mij tot het verleden.
Nu is klagen over instanties onze nationale volkssport en natuurlijk is het ov-chipsysteem nog niet ideaal. Mijn incheckpoortje op Amsterdam RAI meldt al twee weken paniekerig ‘verlaat onmiddellijk dit station’. Sommige reisjes zijn duurder. Er is gedoe om het met korting reizen na negen uur. Maar ik vind dat we onze plastic pas moeten omarmen. Het strippenkaartensysteem is van een bijna genante ouderwetsheid. Ik ben in landen geweest die nog niet overal riolering hadden, maar wel een modernere manier om je busreis te betalen. Iedereen heeft weleens een trein gemist vanwege een stuntelende bejaarde bij een kaartjesautomaat. Bovendien hoef je nooit meer te beslissen of je een enkele reis, via-reis of retour nodig hebt. Een kaart voor al het openbaar vervoer is gewoon makkelijk.
Al is er wel een reden waarom ik mijn kaart toch liever niet uit mijn tas haal. Het ding is zo ontzettend lelijk. Dat manisch lachende rennende meisje, dat NS-geelblauw en daarnaast mijn mugshot-achtige foto. Dat moet toch beter kunnen. Daarom bij deze een tip aan de samenwerkende openbaar vervoerbedrijven: huur een paar goede ontwerpers in en maak van de kaart een collector’s item. Of laat iedereen zijn eigen kaart ontwerpen, net als bij de bankpas. Zul je zien hoe snel iedereen aan het chippen is. Alleen niet vergeten uit te checken.
Je Moeder leest ook
-
Arie
