Tante Suus: Kans verkeken
Britney Spears en ik ontlopen elkaar niet zoveel. Oké, ik heb geen miljoen op mijn bankrekening en de internationale gemeenschap is wellicht iets minder op de hoogte van mijn liefdesleven, katers en garderobe. Maar Britney en ik zijn bijna precies even oud. Toen zij doorbrak in de popwereld, beleefde ik mijn gloriedagen op de middelbare school in een klein provinciestadje.
Baby one more time was een hit op onze klassenavonden. Waarom Britney dat plooirokje en die stomme vlechtjes had begreep ik alleen niet. Ik vond het destijds het toppunt van sexy als mijn geruite boxershort een stukje boven mijn Carrhartt uit piepte.
Maar ongeveer toen Britney de eerste plaats in TMF’s Dag Top Vijf bereikte, doemde er bij mij een besef op dat ik nog nooit eerder had gehad. Ik zou geen tienerster worden. Nog afgezien van mijn zangtalent, was ik simpelweg te oud om dat nog te kunnen bereiken. Ik dacht aan Patrick Kluivert, waar ik toen stiekem een oogje op had, en realiseerde me dat voetballen in de Champions League er ook niet meer in zou zitten. Daarvóór leefde ik nog in de veronderstelling dat ik ‘later’ alles kon worden wat ik wilde. Ik was een vroege leerling, dus altijd de jongste van de klas. Maar tegen de tijd dat Sometimes, Britney’s tweede single, uitkwam, zag ik dat een leeftijdgenoot me toch behoorlijk voorbij gestreefd was. Ineens wist ik dat een heleboel kansen allang verkeken waren. En dat zouden er alleen maar meer worden. Ik zong nooit bij Kinderen voor Kinderen. Ik werd geen actrice in Heartbreak high. Ook geen tienermoeder. Ik ging niet naar de kunstacademie en ook niet naar de Olympische spelen. Weglopen van huis, op tournee met de Beastie Boys: ik zie het niet meer gebeuren. Maar het mooie hiervan is: het maakt niet uit. Ik ben eigenlijk vooral blij met met de dingen die ik wel deed.
