Tante Suus: De bril
Ik vraag me weleens af of de mensen in de jaren zeventig erbij stilstonden hoe ze later in films over dat tijdperk geportretteerd zouden worden. Vast niet. Iedereen liet zijn haar gewoon lekker groeien, in de winkels hing alleen maar ribfluweel en anders haakte je mooi je eigen vest. Maar stel je voor dat er over twintig jaar een romantische komedie gemaakt wordt die zich afspeelt in de Randstad de tweede helft van de jaren nul. Dan weet ik zeker hoe de stylist de sfeer van deze tijd neer zou zetten. Ze zet gewoon de helft van de cast een zwarte bril met zwaar montuur op.
Hoewel op modegebied heden ten dage toch alles kan, is de grote zwarte bril alomtegenwoordig. Waren het Viktor en Rolf? Bart Chabot? Elvis Costello? Buddy Holly? Het heeft geen zin meer om te proberen te herleiden wie ermee begonnen is. Het lijkt tegenwoordig onmogelijk om een letter recht te zetten, een foto te maken, een liedje te spelen of een vraag in een tv-programma te beantwoorden zonder door twee zwarte raamkozijnen te koekeloeren. De zwarte brildrager wil zeggen: ik heb wat te melden. Ik doe iets in de creatieve hoek. Ik denk voor mezelf. Maar met het groeien van de zwartebrillenmafia wordt dit natuurlijk steeds ongeloofwaardiger.
Nu is het grote voordeel dat de grote zwarte bril zo goed als iedereen staat. In tegenstelling tot de pvc legging is dit dus geen trend die het straatbeeld er heel veel treuriger op maakt. Maar toen ik gisteren om me heen keek in het gezelschap van een willekeurige acteur, grafisch vormgever en beeldredactrice en alleen maar zwarte vierkantjes naar mij terug zag staren, wist ik het toch wel zeker. De zwarte bril is zó 2009. Kun je niet zo goed zien, denk dan eens na over contactlenzen. Superhip.
Je Moeder leest ook
-
Formert
