Ik heb een leuke baan. Ik doe interessante dingen binnen een organisatie die ‘sexy’ genoemd kan worden. Zo’n beroep waar je op verjaardagen goed mee scoort. Relaxte sfeer, lieve collega’s, ik kom op verrassende plekken en ik leer elke dag wat bij. Toch verbaas ik me vaak over de reacties die ik krijg als ik vertel wat ik elke dag mag doen. ‘En wat zijn je ambities dan?,’ vragen mensen vaak.

Of: ‘Maar wat wil je dan eigenlijk echt doen?’ Verbouwereerd antwoord ik dan maar dat ik heus niet van plan ben om de komende veertig jaar achter hetzelfde bureau te blijven zitten, maar dat ik voorlopig heel tevreden ben. Ondertussen vraag ik me af wat er mis is. Vinden ze mijn werk niet interessant genoeg? Heb ik niet genoeg ambities? Zou ik meer moeten willen? Ik denk juist vaak dat ik het getroffen heb, terwijl zo veel mensen om me heen zoekende zijn. Ze zijn klaar met studeren en twijfelen of ze wel de goede kant uit zijn gegaan. Ze blijven hangen in een bijbaantje omdat ze geen keuze kunnen maken. Of ze zijn vol goede moed begonnen aan een uitdagende functie en komen erachter dat het tegenvalt.

Misschien zit ik anders in elkaar en neem ik de dingen wat meer zoals ze komen. Of zou ik toch eens verder moeten kijken of dit wel echt is wat ik wil? Het antwoord kwam niet zo lang geleden uit onverwachte hoek. Aan de bar legde ik deze kwestie voor aan een kennis die naast me zat. ‘Die mensen kunnen zich niet voorstellen dat jij op de goede plek zit, omdat ze zelf niet tevreden zijn.’ Sindsdien valt me op in hoeveel situaties deze redenering op gaat. Als mensen iets over een ander zeggen, bedoelen ze eigenlijk meestal zichzelf. Daarom vandaag een tip van Tante Suus: commentaar heeft meestal vooral te maken met degene die het geeft. Ga hierdoor niet aan jezelf twijfelen. Morgen weer lekker fluitend aan het werk.

Je Moeder leest ook

• Je Moeder is down met Pixar

• « Je Moeder is down met Swurdin   |   Je Moeder is down met NBTD deel 4 »