De koelkast goed bekeken. Voorraadkast. Check. Lijstje gemaakt. Statiegeldflessen op zak. Genoeg geld op zak. Bankpas paraat. Je Moeder doet boodschappen.

Je Moeder doet zowat iedere dag boodschappen. Gewoon omdat Je Moeder te relaxed is om ook maar een dag vooruit te kijken. Morgen is morgen. Vandaag is vandaag. Muy tranquilo stiefelt Je Moeder met haar afgetrapte joggings richting de supermercado. Bijna op slippers. Bijna. In ieder geval zonder jas. Zonnetje schijnt. De wereld lacht Je Moeder toe. Aan haar voeten ligt’ie.

Je Moeder heeft er zin in. Ze heeft alles op een rijtje. De basis (melk, brood, beleg, gehakt, cola, pastasaus, pasta, chocopasta, koekjes), aangevuld met vandaag’s extra’s (vaatwasmiddel, vuilniszakken). Plus een volle knip, want de maand is pas net begonnen.

Met een glimlach groet Je Moeder de dakloze aan de deur. ‘Ik koop zo een krantje van je,’ denkt ze. Hoewel Je Moeder niet blij is met de restyling van haar grootgrutter-om-de-hoek kiest ze vrolijk haar mandje en begint aan haar ronde. Groente/fruit, brood, houdbaar, huis-tuin-en-keuken-spul, kassa. Kassa. KASSA. Je Moeder belandt bij de poorten van de hel.

De sfeer slaat accuut om. Tot dat moment was het Je Moeder nog niet opgevallen dat het loeidruk was in de winkel. Je Moeder slange-menste door alles en iedereen heen. Nu is het anders. Nu valt er niks de slange-mensen. Nu is het kassa kiezen, wachten, stapje voor stapje.

Je Moeder besluit zich vandaag niet gek te laten maken. Ondanks haar slechte ervaringen met die nare kassa’s met een korte band, besluit ze toch hierbij aan te sluiten. Vandaag kan Je Moeder niks gebeuren. De rij is zo significant veel korter dan de rest, dat Je Moeder het erop waagt.

Eenmaal aangesloten aan de kassa krijgt Je Moeder spijt. Ze voelt de bui hangen. Ze vergeet spontaan dat buiten het zonnetje schijnt en dat de vogels luidkeels fluiten. Ze ziet de klanten voor zich ploeteren. Opzij vlotten de andere kassa’s beter dan verwacht. Echter, er is nu geen turning back. Iedereen weet: dat is het domste wat je kan doen. Dus eenmaal voet-bij-stuk komt Je Moeder dichter en dichter bij moment terrible (c’est francais).

De spanning wordt groter.
Je Moeder is aan de beurt.
> ‘Hallo meneer’ – zegt de kassajuf
< ‘Hallo mevrouw’
- Intussen heeft mevrouw al 3 artikelen gescand
> ‘Mag ik een tasje?’ – zegt Je Moeder snel
< ‘Tuurlijk’
- Mevrouw geeft het tasje na alle artikelen astronomisch snel gescand te hebben
- Het tasje wordt overhandigd
- Je Moeder heeft nu drie dingen aan haar hoofd (twee te veel) en twee dingen in haar hand
< ‘Dat wordt dan veertien euro vijfendertig’
- Van de stress vergeet Je Moeder haar bonuspas te overhandigen
- Normaal vragen ze daar altijd om
Tijdens het pinnen zegt mevrouw de volgende klant gedag
< ‘Dag meneer’
- Je Moeder heeft het niet meer
- Haar artikelen liggen ongemakkelijk opeengepropt aan het einde van de 30 cm-korte band te schreeuwen om vliegensvlug in de tas gestopt te worden
- Je Moeder haalt een keer diep adem en stopt haar net-aangeschafte-aanwinsten met een onmenselijke snelheid in haar tas.
- De kassajuf zegt de derde klant gedag
- Je Moeder racet naar de uitgang.
…
- Eenmaal buiten ademt ze pas weer uit.

Je Moeder is kapot. Dit zou verboden moeten worden. Die klote korte kassabanden. Die arme man aan de deur kan zijn daklozeklantje ook wel vergeten. Gelukkig heeft Je Moeder een wandeling van een kleine tien minuten om weer tot rust te komen. Om weer de zon te groeten en met de vogels mee te fluiten. Eenmaal thuis was het alleen nog nodig deze boodschappenperikelen van haar af te schrijven.

Je Moeder leert een lesje. Geluk zit ‘m een kleine dingen. Frustratie is een emotie. Laat je niet opfokken in door een kassaband. Maar dat is nog al wiedes.

Nu eerst een grote boodschap…

Je Moeder leest ook

• Je Vaderdag
• Je Moeder is down met de zon
• Je Moeder heeft de kriebels

• « Je Moeder is down met Bomba Estereo   |   Je Moeder is down met Kasabian »