Je Moeder zegt hallo, bedankt en tot ziens
Het zijn die kleine dingen die je dag kunnen maken (of breken). Je Moeder kan zich zo’n klein ding goed herinneren. Het was ongeveer een jaar geleden en Je Moeder liep over een best wel drukke straat. Een onbekende man fietst langs, maar met een onwijs vrolijk gezicht en hij groet ons al lachend: ‘Hey jongens, alles goed? Een hele fijne dag vandaag!’
Laatst was Je Moeder een weekendje in Berlijn en toen viel het haar ineens op. Mensen zeggen elkaar daar gedag en bedanken voor de kleinste dingen. Het is een soort van beleefdheid die wij hier in Nederland niet meer kennen. Hou in Nederland eens een deur voor iemand open? Vaak krijg je niks meer te horen. Het is zo’n kleine moeite en het effect kan zo groot zijn. Hoe leuk is het ook wel niet om een onbekende gewoon gedag te zeggen?
Een bedankje hier en daar is tegenwoordig meer een uitzondering dan de regel. Er zijn er tal van voorbeelden te noemen waarbij het heel fatsoenlijk is iemand te bedanken. Mensen lijken wel schuwer te zijn geworden, meer individualistisch en allemaal gericht op één persoon: ik.
Misschien komt het ook allemaal wel omdat Je Moeder uit een dorp komt en de stad leuk vind, maar stiekem ook wel weer eens verlangt naar het dorpse. Maar als ze dan op zondagmiddag met een kop cappuccino op een terras zit, het druk is in de stad en haar krantje leest wilt ze niks liever dan haar stadsleventje.
